Fries CBMC-team bezoekt ondernemer en medeteamlid Feico Born in Tanzania
Waar we normaal gesproken een lokaal CBMC-team in Nederland bezoeken, volgen we deze keer zes ondernemersechtparen uit twee Friese CBMC-teams (RTT 1 en 4). Afgelopen september reisden zij naar Tanzania om hun medeteamlid Feico Born op te zoeken.
Krampachtig wilde ik alle herinneringen vasthouden. Ik dacht dat als ik ze losliet, ik ze kwijt zou raken. Maar door erover te schrijven, schilderen en tekenen liet ik ze los op papier. De herinneringen werden, net als in de winter, een stille tijd van nagenieten en uitzien naar een nieuwe tijd.
TEKST: MARIAN VAN DER ZWAAG
Reizen in vertrouwen
‘Are you ready?’, zingt Bryan Adams zodra mijn man en ik in de auto stappen. “Yes!”, zeggen we eenstemmig. Het voelt als een knipoog van boven. Na maanden van voorbereiding is het eindelijk zover. We vertrekken naar Tanzania, om CBMC-teamlid Feico en zijn vrouw Bridget te bezoeken.
We laten voor elf dagen onze gezinnen, families en bedrijven achter. Bij vertrek vragen we vanuit Psalm 139 om Gods onmisbare zegen. Voor mij en mijn man is het echt een geschenk om deze reis te mogen maken. Een reis van ruim 10 uur in de lucht. Ik zag er wel wat tegenop, maar besluit geen reismedicatie te nemen. Ik ga met God en met een fijne groep mensen. Tijdens de vlucht is er af en toe geestelijke strijd, maar mijn hart wordt keer op keer met rust verblijd. Door gebed. Door woorden uit liederen als ‘He will keep you and protect you safe’. Door de warme hand van mijn man. En door mijn gedachten te leiden naar ‘wat als ik nu naar Jezus toe zou vliegen?’ in plaats van ‘wat als ik een paniekaanval krijg?’
We maken een tussenstop in Istanbul. In de prachtige vertrekhal verbazen we ons over de grote hoeveelheid reizigers die hun weg zoeken naar vele landen. Er ontstaan al mooie gesprekken onderling en met medereizigers. Net voor we Tanzania bereiken zie ik onder ons de vele lichtjes van de enorme stad Dar es Salaam. Ik bedenk me van boven genietend: Zo zouden mensen ons ook moeten ervaren, als ’lichtdragers’ in de donkerte van deze tijd.
In Tanzania hebben ze de tijd
Bij aankomst op het vliegveld van Dar es Salaam wordt ons meteen duidelijk wat Feico bedoelde met: ‘In Nederland hebben ze de klok, in Tanzania de tijd.’ Ondanks dat de computers bij verschillende balies het niet doen, blijft het personeel rustig en vriendelijk.
Terwijl brommers en auto’s met en zonder licht om ons heen vliegen, verandert de rondweg plots in een onverharde weg met diepe kuilen. We rijden door een armoedige buurt en worden tien minuten later gastvrij ontvangen bij ons eerste verblijf. Verwonderd en moe val ik in slaap. We reizen de volgende dag met gezonde spanning verder. Benieuwd naar wat God ons door deze reis heen wil vertellen.
Na een korte binnenlandse vlucht begroeten we Feico. In de auto naar Iringa, de woonplaats van Feico en Bridget, geef ik me bij elke kilometer meer over aan deze reis. Onze ogen nemen vanwege de zomer een droog landschap waar. De vele eenvoudige huisjes van zelfgebakken steen wisselen af met ommuurde grotere huizen en witte kerken met blauwe accenten. Langs de kant van de weg wordt van alles te koop aangeboden: van houten bedframes en matrassen tot een rijke oogst aan groente en fruit. De kinderen zwaaien ons enthousiast toe. Het laat een glimlach op ons gezicht verschijnen in een wereld die compleet anders is dan het frisgroene en geordende Friesland.
De kracht van samen
We starten met een bedrijfsbezoek aan Neema Crafts. We genieten daar van het werk van Bridget en haar werknemers. Mensen met een beperking maken er meubels, kleding, tafellinnen en vloerkleden. Boven is een café waar je lekker kunt eten en elkaar kunt ontmoeten. Het raakt mijn hart en bevestigt dat je je niet moet laten leiden door wat je niet kunt, maar door wat wel mogelijk is: de kracht van samen ‘more than able’ zijn.
Buiten op straat ontmoeten we lokale ondernemers. Ze verkopen kunst, zelfgemaakte sieraden en manden. Geboeid luisteren we naar een jongeman die muziek en God als passie heeft. Hij haalt jongeren van de straat om samen muziek te maken en om te laten ontdekken wie Jezus voor hen wil zijn. Trots toont hij het kleine gebouw waar verschillende muziekinstrumenten staan en waar hij lesgeeft. Ze spelen en zingen voor ons het worshiplied ‘Yeshua’: Jezus, Hij die ons allen verbindt, waar ook ter wereld.
Ontzag voor de schepper
We ontdekken Gods grootheid tijdens een safari in het Ruah National Park. Een gebied zo groot als half Nederland. Het is alsof je live aanwezig bent in een uitzending van Wildlife. Het maakt ons allen stil vanbinnen. ’s Avonds bij het kampvuur delen we wat we hebben gezien, gehoord, gevoeld en geproefd, in woorden en door het zingen van aanbiddingsliederen.
Vanuit het park rijden we via a rough road door naar Willem en Francien Dolleman, aardappeltelers met Nederlandse roots. Ze zijn hun bedrijf pas twee jaar geleden gestart. We luisteren naar hun ervaringen en proberen mee te denken in de uitdagingen die ze hebben. We sluiten dit bedrijfsbezoek bewust af met gebed vanuit Psalm 127:1 “Want als de Heer het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers.”
Onderweg naar ons verblijf denk ik na over de afgelopen dagen als groep op reis. Er is een fijne sfeer. We praten open met elkaar, stellen veel vragen en delen wat ons bezighoudt. Die avond vertellen we hoe we elkaar als stel hebben leren kennen, en wat we elkaar als eerste cadeau gaven. Het levert mooie verhalen en getuigenissen op waarin Gods leiding zichtbaar was.
Missie met uitdagingen
We bezoeken ook Silverlands, een aardappelproject van de HZPC, het bedrijf waar Feico zich met passie voor inzet. De aardappels worden na machinaal rooien, door lokale bewoners, ter plekke met de hand in de zakken gedaan. Als de oogst van dit jaar lukt – en daar ziet het naar uit – voorziet dit zo’n 60.000 mensen van voedsel. Daarin weerklinkt de missie van de HZPC: We feed the world. Die missie gaat gepaard met flinke uitdagingen en daar praten we samen over.
Op zondag gaan we naar de kerk en daarna zijn we uitgenodigd bij Felix en Anita, een Duits echtpaar. We genieten van de enorme gastvrijheid, het eten, de internationale ontmoetingen en de afsluitende worship.
De volgende dag bezoeken we twee van de vijf christelijke scholen. Met een aantal mensen verzorgen we een creatieve les. We vertalen de boodschap van het verhaal van het verloren schaap door liedjes, een sketch en creativiteit. Daarna nemen we afscheid van Bridget en verlaten we Iringa. Onderweg naar het vliegveld bezoeken we Aces. Waar eigenaar Wayne, een Zuid-Afrikaanse boer, ons een rondleiding geeft over zijn prachtig goed georganiseerde melkveebedrijf van 1200 koeien.
Hart afgestemd op Jezus?!
Dat Jezus nog steeds verloren schapen zoekt, blijkt op Zanzibar, waar we de tweede helft van onze reis doorbrengen. Na een woelige boottocht over de Indische Oceaan komen we aan in Stone Town. We genieten een beleefroute met lokale dans, uitleg over de verschillende kruiden en een proeverij van vers fruit. Ook verkennen we de havenstad die vroeger een belangrijke rol heeft gespeeld in de slavernij.
We bezoeken de gemeente van Pastor Philemon. Dankbaar en blij worden er getuigenissen gedeeld die door de Alpha-cursus zijn ontstaan. We zingen en dansen. En nemen afscheid door zegenend het lied ‘Vrede van God’ voor hen te zingen. Een lied dat spontaan is ontstaan als zegenlied. We zongen het ook bij de thuisgemeente van Feico en Bridget en bij het afscheid van het Duitse echtpaar.
Overgave
’s Avonds komen we aan bij onze laatste verblijfplaats. We worden wederom heel gastvrij ontvangen. De deuren van de poort gaan dicht en achter de poort gaat het leven ‘in armoede’ verder. De laatste dag wordt een rust- en stranddag aan de azuurblauwe zee. We knopen gesprekjes aan met de Masai die hun verkoopwaar aan ons aanbieden. We bekijken de talloze eenvoudige vissersbootjes en spelen met wat kinderen in de zee. ‘s Avonds sluiten we onze reis af met een bonte avond. Deze vertaalt zich in een Fries reisverslag, een origineel en complimenteus ABC, een spel, getuigenissen en Groninger wijsheden. Bij mij ontstond spontaan een gedicht met daarbij een afsluitende vraag: benoem in een woord wat je uit deze reis meeneemt naar huis. Voor mij stond het woord ‘overgave’ centraal.
De reis terug voert ons via het drukke Dar es Salaam naar het frisse, Friese land. We komen allemaal veilig thuis met een rijke oogst aan herinneringen. Deze geven wederom het vertrouwen dat God met ons is. In welke omstandigheden en welk seizoen we ons ook bevinden.
G-kracht
We voelen ons enorm gezegend dat we samen met de groep deze reis mochten beleven. Wat mij bij blijft is de verbondenheid met elkaar! Het was net als bij 5G, een telecomnetwerk wat zich kenmerkt door een grote gegevensdoorvoer, maar nu met God als netwerkbeheerder. Waarbij de G in het teken staat van Gezien worden en Geliefd zijn en van Gebrokenheid waarbij door Genade Genezing van het hart mogelijk is.
Als CBMC-groepen zijn we allen verbonden met netwerkbeheerder God, maar ik heb tijdens deze reis gemerkt dat er ruis op de lijn kan zijn om 5G ten volle in te zetten. Je bent immers ondernemer en zo gewend om zelf de leiding te nemen. Zo mocht ik door deze reis ervaren dat, door mijn hart steeds weer af te stemmen op Jezus, we als groep samen ‘more than able’ zijn. En dat God de verbinding in orde maakt als wij ons hart steeds weer afstemmen op Jezus.
Are you ready for the next step that brings you closer to God?!
Meer lezen? Dit artikel verscheen in Business Contact. Vraag een gratis proefexemplaar aan of neem een een abonnement en ontvang vier keer per jaar Business Contact magazine.
