Herman Poort is een snelle Jelle die houdt van avontuur. Ooit besloten hij en zijn vrouw in één middag om voor zijn werk naar Thailand te emigreren. Drie maanden later stapten ze met twee kleine kinderen op het vliegtuig, klaar voor een nieuw leven in Azië. Zijn recente bekering kende een langere aanloop, maar eenmaal bekeerd liet hij zich samen met zijn hele gezin (!) dopen, verhuisden ze van de Randstad naar het Gelderse Wijchen en richtte hij zijn bedrijf opnieuw in, nu volgens de principes van de Bijbel. En dat allemaal binnen een half jaar. Sindsdien is hij samen met zijn gezin op avontuur met God. Zijn focus ligt niet langer op hemzelf, maar op de ander.
TEKST: HELEEN SIJTSMA-DEN BOER | BEELD: MAAIKE APPELS
Herman groeide op in een gelovig gezin. Zijn vader was organist in hun kerk. “Tot mijn dertiende ging ik elke zondag mee. Totdat mijn vader zei dat ik zelf mocht bepalen of ik naar de kerk wilde. ‘Je kunt ook geloven zonder naar de kerk te gaan’, zei hij. Ik ging onder kerktijd liever met mijn vrienden buiten spelen, dus die keus was snel gemaakt. Ik zei God en de kerk vaarwel. Toch heb ik wel altijd het gevoel gehad: ‘er is meer’. Maar ik ben er nooit meer mee bezig geweest.”
Een leven zonder God
Jarenlang draait het leven van Herman om zichzelf: zélf doen, groeien en presteren – een leven zonder God, maar vol ego. Tot zijn vrouw steeds vaker over het geloof begint … “Mijn vrouw groeide op in een gezin dat deel uitmaakte van de Jehova’s getuigen, maar ze stapte daar op haar vijftiende uit. Ze wilde er niets meer mee te maken hebben. Toch begon ze de laatste jaren steeds vaker over het geloof in God en Jezus. Ook bij onze oudste dochter ontstond interesse. Zo vertelde ze tot mijn verbazing dat ze regelmatig bad. Mijn vrouw opperde onverwacht: ‘Misschien moet je op zoek gaan naar een kerk.’ ‘Voor jou en de kinderen, bedoel je?’, reageerde ik. ‘Nee, voor jou’, zei ze. Ik raakte geïrriteerd en zei: ‘Jíj bent met geloof bezig, ik niet.’ Toch begonnen we er meer en meer over te praten.” Herman valt even stil. “Het klinkt misschien wat vaag, maar op een gegeven moment begon het te ‘klikken’. Elke keer als ik het over God had, begon ik te huilen. ‘Waarom gebeurt dit? Waarom raakt het mij zo?’ vroeg ik me af.”
God zoekt wél contact
In januari van dit jaar maakte Herman samen met zijn vrouw een wandeling rond een meer. Een wandeling die zijn leven voorgoed zou veranderen. Hij mijmerde tegen mijn vrouw: “Je hoort zo veel mensen zeggen: ‘God spreekt tegen mij. Op allerlei manieren, bijvoorbeeld in dromen.’ Maar ik heb gewoon geen contact.” Mijn vrouw haalde toen het Aramese Onze Vader aan. Dat begint met: ‘Bron van Zijn, die ik ontmoet in wat mij ontroert’. En terwijl ze dat deed, schoten de tranen weer in mijn ogen. ‘God zoekt wél contact’, zei ze bedachtzaam, ‘maar Hij doet dat via jouw emoties.’ Toen klikte het ook bij mij: het zit ‘m in die tranen! Dat besef kwam echt binnen. Mijn vrouw heeft mij bij God gebracht en daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.”
Een heel gezin gedoopt!
Herman komt meteen in beweging. Op zoek naar een bijbelstudiegroep belandt het gezin bij de Volle Evangelie Gemeente in Alphen aan den Rijn. “We werden zo warm onthaald. We voelden meteen: hier leeft het geloof écht. Het is geen dood geloof, zoals vroeger. Het geloof wordt hier gevierd! Mijn vrouw en ik zeiden vrij snel tegen elkaar: ‘We moeten ons laten dopen en het geloof serieus nemen.’ En het bleef niet bij ons beiden, want onze dochters zeiden meteen: ‘Wacht even, dat willen wij ook!’ We vroegen Willem Biesheuvel, een bevriende dominee van mijn vroegere gemeente, of hij ons in de Noordzee wilde dopen. Hoewel het niet helemaal volgens de regels was, stemde hij toe, op voorwaarde dat we tot mei zouden wachten, zodat het wat warmer zou zijn. Mijn doop betekende letterlijk schoongewassen worden van mijn zondige leven van vóór onze bekering, de tijd dat we zónder God leefden. Sindsdien is er zo veel veranderd. In ons gezin, in mijn werk, in alles wat we doen.”
Geloof leven zonder schaamte
“Als gezin waren we al hecht, maar we zijn nog zo veel hechter geworden. We hebben het eigenlijk elke dag over ons geloof. Als ik ‘s avonds nog even langs de kamers van mijn dochters loop, is de kans groot dat ze in de Bijbel liggen te lezen.” Herman is zichtbaar verwonderd. “Zij zijn er heel erg mee bezig”, vervolgt hij. “Mijn oudste dochter van toen achttien had al een vakantie naar Griekenland gepland. Maar ze besefte: dat past niet meer. Ze belde haar vriendinnen en zei vastberaden: ‘Ik heb me bekeerd, ik wil niet in verleiding komen, ik ga niet mee.’ Die vriendinnen raakte ze kwijt, maar ze staat nog steeds volledig achter haar keuze. Onze andere dochter moest op school voor culturele vorming een presentatie houden over een persoonlijke interesse. Waar klasgenoten kozen voor auto’s en dergelijke, koos zij voor een Psalm. Met nul schaamte vertelde ze daarover.”
Hardnekkig ego
Ook zakelijk zet zijn bekering het nodige in beweging. “Ik werk altijd al als zelfstandige, met een hele commerciële insteek”, benadrukt hij. “Ik startte verschillende bedrijfjes en was succesvol.” Nog voor zijn bekering, tijdens corona, richt Herman Heart Work Heroes op, een social enterprise die zorgmedewerkers eert en jongeren laat zien hoe tof het is om via je werk iets voor een ander te kunnen betekenen. “Dat initiatief triggerde iets in mij. Ik merkte dat werk met een maatschappelijke insteek mij veel meer voldoening gaf dan mijn commerciële werk. Toch merkte ik dat mijn ego nog steeds meespeelde, zelfs bij maatschappelijk relevant werk bleef het me van binnen pushen.”
Wanneer de coronacrisis uitdooft, pakt Herman het werk in zijn marketingstudio weer op, opnieuw gedreven door succes. Maar dat verandert na zijn bekering. “Toen wist ik: het is klaar. Ik nam afscheid van mijn meeste klanten – zo’n driekwart van mijn omzet. Ik wilde écht een nieuwe start maken. Net als bij Heart Work Heroes zocht ik naar maatschappelijk relevant werk. In eerste instantie wilde ik alleen voor gelovige klanten werken, maar daar sloeg ik wat in door”, vertelt hij lachend. “Mijn vrouw stelde voor een andere lat te hanteren: ‘Doen ze goed werk?’ Want ik hoef echt niet alleen voor kerken en goede doelen te werken.”
Heel erg wennen
“Ik wil heel graag met Christus leven en ondernemen, maar ben me er ook van bewust dat ik voor honderd procent een ‘work in progress’ ben. Ik ben als gelovige echt nog enorm groen achter mijn oren. Toch kan ik vol overtuiging zeggen: Hij is mijn Redder, Degene die ik wil dienen. Niets is van mij. Dat besef vind ik zo verhelderend. Mijn vrouw niet, mijn kinderen niet, mijn huis en mijn auto ook niet. Alles is van Hem! Ik zet niet langer alléén mijn talenten in, ik doe het samen met Hem. Dat is een proces”, benadrukt hij. “Mijn ego komt echt nog wel eens om de hoek kijken. Maar ik wil groeien in die samenwerking met God, in het verstaan van Zijn stem. Ik geloof dat dat kan. Voorbeelden genoeg! Toch moet ik wel wennen hoor”, bekent hij. “Zoals jij voor dit interview bad of de heilige Geest ons gesprek wilde leiden, dat is nog nieuw voor mij.”
Hoe word ik een beter mens?
“Weet je, als je eenmaal bekeerd bent en je geloof meeneemt in alles wat je doet, dan kun je daar niet langer omheen. De focus verschuift van jezelf naar de ander. Ik was altijd bezig met groeien en het nog beter doen. Nu gaat het veel meer om de ander. Hoe kan ik dienstbaar zijn? We leven in zo’n individuele tijd. Het draait allemaal om ‘zelf, zelf, zelf’: hoe word ik gezonder, succesvoller, beter? Alle cursussen richten zich daarop. Maar een cursus ‘Hoe word ik een beter mens voor de ander?’ Die vind je niet. Behalve in de kerk en bij christelijke organisaties.”
Overrompeld door eerlijke ondernemers
Na hun recente verhuizing naar Wijchen, vindt het gezin Poort hun thuis bij de Hanzekerk in Nijmegen. “Daar kwam ik in contact met Lennart Terlouw en via hem leerde ik CBMC kennen. Ik sloot me aan bij het lokale team van Kesteren. Ik werd werkelijk overrompeld door de transparantie in dat team. Er zaten allemaal ondernemers met grote, goedlopende bedrijven. Een van hen vertelde heel open over een situatie op de zaak waarin hij iets niet goed had aangepakt. Hij had zijn excuses aangeboden aan de medewerker die het betrof. En daar praatte die groep verder met elkaar over door. Ze waren zó eerlijk. Dat kende ik helemaal niet. Ik zat voorheen bij verschillende businessclubs, daar draaide het vooral om: kijk mij! Ik ben met al die andere businessclubs gestopt.”
Tot slot: je móét getuigen
Herman bezoekt intussen naast team Kesteren ook team Nijmegen en laat zich inspireren en opbouwen door de ondernemers daar. Toch moest hij nadenken over de reikwijdte van zijn eigen openheid. Want zijn verhaal delen in Business Contact zag hij in eerste instantie niet zo zitten. Zijn vrouw haalt hem over: ‘Je moet je verhaal júíst vertellen. Het gaat niet om jou, maar om Hem. En jouw verhaal kan anderen raken!’
Meer lezen? Dit artikel verscheen in Business Contact. Vraag een gratis proefexemplaar aan of neem een een abonnement en ontvang vier keer per jaar Business Contact magazine.
