‘Zilver en goud hebben we niet en wat we wél hebben, delen we’
“We hadden een tekort van zo’n 20.000 euro toen ik een – in kraaienpoten geschreven – briefje uit de brievenbus viste. Er stond: ‘Ik was aan het bidden en kreeg op mijn hart om jullie 20.000 euro te geven.’ Ik dacht nog even dat er 20 euro stond, maar twee dagen later stond het volledige bedrag op onze rekening!”
Een van de vele verhalen uit het veelkleurige leven van Remy en Naomi de Wild. Ze hebben ieder hun eigen bedrijf en runnen samen een bed and breakfast. Geld is er vaak niet, maar het vertrouwen wel – en ze voelen zich schatrijk.
TEKST: HELEEN SIJTSMA-DEN BOER | BEELD: BOUDEWIJN LEMMENS
We beginnen ons gesprek aan de werktafel in hun huis in het Limburgse Montfort. Om woorden zit dit energieke ondernemersechtpaar niet verlegen, anekdote hier, zijpaadje daar. Af en toe remt Naomi haar man even liefdevol af. “Anders zitten we hier morgen nog”, lacht ze. Wat meteen opvalt: er is geen Limburgs accent te bekennen. Hoe Remy en Naomi verzeild raakten in het Limburgse land is al een verhaal op zich. Beiden groeiden op in het midden van het land: Naomi in een groot en warm voorgangersgezin en Remy – zoals hij dat zelf zegt – in een goed, maar ‘bewust ongelovig’ gezin.
Stiekem naar de kerk
“Mijn oma van mijn moeders kant was wél gelovig”, begint Remy. “Ze maakte deel uit van de Maranathabeweging en was daar heel actief. Ze ging elke dag op haar knieën om te bidden. Als jongetje had ik al het verlangen om bij die gebeden te zijn en soms mocht dat ook.” Als Remy zestien is, hoort hij tijdens een vakantie het evangelie. Hij geeft zijn hart aan Jezus – het begin van zijn geloofsavontuur. “Tijdens mijn studie aan de HTS zei ik tegen mijn ouders dat ik naar een schoolfeest ging, maar ik ging steeds stiekem naar de kerk! Ik bleef daar zo lang mogelijk hangen om maar in die atmosfeer te blijven. Daarna ging ik nog héél even langs het feest, om wat rook- en dranklucht op te pikken voor thuis.” Zijn stiekeme kerkgang gaat lange tijd goed, tot tijdens een vakantie van zijn ouders de waarheid onverwacht aan het licht komt. “Ik wilde mij laten dopen terwijl zij weg waren, maar ze kwamen eerder terug dan verwacht. Overal in huis slingerden Bijbelstudies rond. Toen móést ik het wel vertellen. Uiteindelijk is het goedgekomen tussen ons, maar in die tijd was het héél heftig.”
Intense overgave
De ouders van Remy hebben een enorme weerstand tegen het geloof van hun zoon. Voor Remy maakt die weerstand zijn overgave aan God juist nóg intenser. “Ik had geen thuis meer. Mijn studie was bijna klaar en ik zei tegen God: ‘Ik heb mijn leven aan U gegeven. Zeg het maar: wat moet ik doen? Werken? Verder studeren?’ Tot mijn grote schrik begon God over zending …” Remy laat alles achter en vertrekt naar Den Haag om daar bij een zendingsorganisatie te werken. “Dat was niet makkelijk, maar toch zei ik: ‘Ik ga U dienen. Al moet ik op straat leven omdat ik niets heb – ik ga niet meer terug!’” Naomi breekt in: “God liet Zijn trouw toen al zien.” “Nou, dat zag ik toen nog niet hoor”, reageert Remy lachend. “Ik ging vol enthousiasme aan de slag, werd jeugdleider, draaide in het hele land evangelisatiecampagnes en ging de straat op voor gesprekken. Alles wat met zending te maken had, deed ik. God moest mij ook nog wel wat opvoeden want ik was jong en pas net tot geloof gekomen. Ik denk dat Hij best om mij heeft moeten lachen. Maar Hij zag vooral mijn hart voor Hem!”
Zwervers in eigen land
Tijdens een zendingsreis in Rusland belandt Remy naast Naomi – die ook voor dezelfde zendingsorganisatie in Den Haag werkt – in de bus. Ze praten uren en krijgen een relatie. Samen dienen ze God in eigen land. “In 2000 stopte ons werk in Den Haag”, vertelt Naomi. “Eén ding stond vast: we blijven de Heer dienen.” Tot blijdschap van het pasgetrouwde stel gaan er verschillende deuren open in het buitenland. Ze maken plannen voor een zendingsreis. Remy: “We stonden in de startblokken toen een voorganger uit Weert belde. We hadden daar weleens een evangelisatiecampagne gehouden en nu zocht hij een voorgangersechtpaar … of dat iets voor ons was. Ik zei: ‘Leuk dat je belt, maar wij gaan naar het buitenland, dus nee.’” Kort daarna blijkt Naomi zwanger en omdat ze graag in Nederland wil bevallen, gaat de zendingsreis niet door. Zo belanden ze alsnog in Limburg. Naomi: “We hadden niets. Geen werk, geen spullen en geen woonadres. We waren zwervers in eigen land.” Remy vult aan: “We hadden geen idee waar we zouden slapen of eten. Toen ik moest spreken in Weert bood een gemeentelid ons, heel wonderlijk, tijdelijk haar huis aan.” Over vertrouwen én voorziening gesproken …
[citaatoptie] We wisten niet waar we zouden slapen of eten
“We zijn zeven jaar voorgangers geweest in Weert. Niet zozeer binnen, maar vooral buiten de muren van de kerk”, vertelt Naomi. “We kochten twee tenten en trokken eropuit in midden-Limburg. Evangelisatiecampagnes, doopfeesten, kinderclubs, we organiseerden van alles. Storm, regen of sneeuw, niets kon ons deren. Het was trouwens totaal niet fancy hoor, we hadden weinig, maar de gemeenteleden waren heel toegewijd. God werkte op een bijzondere manier. Mensen werden genezen en bevrijd. Ook de kinderen van de kerk werden door Hem gebruikt: ze kregen dromen en deelden in de tent vrijmoedig over hun leven met Jezus.” Remy: ”De mensen daar hadden trouwens echt niets met Jezus. We hadden een busje met daarop de slogan: Jezus zegt: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. ‘Heeft dat iets te maken met carnaval?’ vroeg een voorbijganger mij. Mensen legden totaal geen koppeling met het geloof.” Naomi: “Dat was voor ons echt een eyeopener. We beseften: alleen vertellen gaat niet werken, mensen moeten Jezus zíén in hoe we leven.”
Gods Woord als verweer
Niet iedereen zit op de rondreizende evangelisten te wachten. Gemeente Weert komt na verloop van tijd met bezwaren. “De gemeente legde allerlei beperkingen op, we mochten bijvoorbeeld geen geluid meer buiten de tent maken”, vertelt Remy. “Ik moest zelfs bij de gemeente verschijnen om mij te verweren. Ik sloeg de Bijbel erop na en schreef op wat ik las over gelijke behandeling, zoals in de Grondwet staat. Na een onderzoek werd ons gelijk wonderbaarlijk bevestigd. We kregen volledige vrijheid om overal Gods Woord te verkondigen. Ik stuurde trouwens ook een persbericht uit en tot mijn verbazing werd dat opgepikt door de landelijke media. Ineens waren we groot nieuws. Er was niets van mezelf bij hè! Ik had alleen Zijn Woord gebruikt, de principes die erin staan.
Naomi: “Helaas ontstond er ook weerstand bij christenen om ons heen, met leugens en roddels die onze eigen kerk diep raakten. Ons voorgangerswerk en de kerk stopten, er bleef een nood van 20.000 euro over … wat nu?! Remy vervolgt: “Kort daarna viste Naomi een in kraaienpoten geschreven briefje uit de brievenbus. Het was van de zus van mijn oma, ja, die oma van dat bidden op haar knieën. Ze was aan het bidden en kreeg op haar hart om ons 20.000 euro te geven. Naomi lacht: “Ik dacht eerst dat er 20 euro stond! Maar binnen twee dagen stond het op onze rekening!”
We blijven geroepen!
De financiële last is weg en Remy en Naomi zoeken allebei een baan. Er moet tenslotte ook brood op de plank komen. Naomi: “We sloten ons ook aan bij een andere kerkelijke gemeente, maar daar wisten ze niet goed wat ze met ons aan moesten. ‘Jullie zijn toch voorgangers? Wat doen jullie hier dan?’ Die titel van voorganger boeide ons helemaal niet. We zeiden: ‘We blijven geroepen, ongeacht onze functie.’”
Héél gelovig
Niet alleen in de kerk, maar ook in het dorpje Montfort waar ze intussen wonen, trekken Remy en Naomi met hun gezin de aandacht. Naomi: “Onze kinderen gingen daar naar de enige school, een katholieke. Daar waren we door de keuzes die we maakten wel een getuigenis, denk ik”. Remy knikt: “We stonden echt bekend als dat gezin dat zo gelovig is, ha ha.” Naomi richt naast haar werk een kidsclub aan huis op. Vele kinderen horen voor het eerst in hun leven het evangelie. “Dat heb ik wel tien jaar gedaan. Weet je wat bijzonder was? Ik mocht zelfs de voorbereidingslessen voor de communie op school verzorgen. ‘Maar, ik ben helemaal niet katholiek’, zei ik verbaasd toen ik de vraag kreeg. ‘Dat klopt, maar jullie zijn wel héél gelovig’, zeiden ze.”
Boos op God
Remy kan het bedrijf waar hij werkt, 6P Partners B.V., overnemen en zo is hij naast coach, toegepast psycholoog, personeel- en organisatieadviseur ook ondernemer. Naomi werkt in haar coachpraktijk Voel je Thuis en samen starten ze in coronatijd bed and breakfast Het Gouden Hert. Het drukke leven is uitdagend, maar het echtpaar is energiek en werkt hard. Tot hun leven op 5 december 2023 abrupt tot stilstand komt. Remy krijgt een levensbedreigende hartaanval. “Tussen mijn hartaanval en de operatie bleek achteraf 20 uur (!) te zitten. In die uren zat mijn middelste kransslagader volledig dicht …” Naomi: “Het is een wonder dat hij hier zit!” Remy vervolgt: “God had een ander plan. Ik was zelfs een beetje boos op God. Waarom had Hij mij niet meegenomen?! Ik had aan den lijve ervaren dat het zoveel beter is om bij Hem te zijn. Maar God zei dat ik hier moest blijven voor Naomi. Mijn hart is vanaf dat moment heel duidelijk in de hemel. Ik leef echt met één been op aarde en met het andere in de hemel.”
Next level
Twee maanden later stort Naomi in. “Ik reed in de Koning Willem-Alexandertunnel in Maastricht en kreeg daar een paniekaanval. Mijn dochter moest mij ophalen.” Ze probeert nog een maand door te werken, maar dat blijkt niet haalbaar. Een burn-out. “Terwijl Remy opknapte, lag ik er helemaal af. Ik moest álle lijntjes loslaten.”
Toch ziet ze, terugkijkend, hoe kostbaar die tijd was. “Mijn geloof werd versterkt en verfrist”, vertelt Naomi uitbundig. “God heeft nog nooit zóveel gesproken als het afgelopen jaar. Hij sprak rechtstreeks tot mijn hart. Het voelde alsof mijn hemelse Werkgever me een jaar had uitgeboekt – voor een diepe reset.” Tijdens een vakantie in Frankrijk hoort ze Zijn stem opnieuw: ‘Naomi, gooi je net aan de andere kant van de boot.’ “Het besef kwam: we mogen opnieuw kijken – waar staan we en waar gaan we naartoe? We hoeven ons niet dood te werken. We dachten dat we al aardig wat vertrouwen hadden, maar God voegde daar echt een level aan toe. We doen dingen nu echt anders.” Naomi zoekt naar woorden. “Met een ander perspectief”, zegt Remy. “Ja, dat bedoel ik”, bevestigt Naomi. “Het water van de business is hetzelfde gebleven, maar we varen met een ander perspectief.”
Vandaag is van Hem
De hartaanval van Remy en de burn-out van Naomi vallen samen met een terugval in opdrachten. Toch ervaart het echtpaar de vrede van God. Naomi: “We beseffen heel goed dat morgen alles anders kan zijn. Vandaag is van Hem. Remy vult aan: “God is in controle en maakt elke dag nieuw. Jezus zei heel terecht: ‘Maak je geen zorgen over de dag van morgen.’” Naomi: “We hebben een dak boven ons hoofd, eten op tafel… nou ja, meestal dan.” Naomi wijst op de ‘geloofskoelkast’. “Zo noem ik de koelkast altijd tegen de kinderen. Soms is ‘ie leeg, gewoon omdat er geen geld is, maar God voorziet telkens weer!”
Remy: “Tot op de dag van vandaag is het menselijk gezien onmogelijk dat we rondkomen. Als de bodem bereikt is, blijkt het nog dieper te kunnen. Maar juist dáár leer je vertrouwen: God voorziet in wat we nodig hebben. Dat weten we door het Woord en zeker ook door ervaring. We richten ons dus altijd op God en niet op oplossingen.”
Naomi: “En ja, ik roep echt weleens: ‘Heer, kan het ook gewoon een keer makkelijk? Relaxed, gewoon ‘gewoon’.” Remy: “Maar toch is dit waardevoller. Rijkdom doet er niet toe. Misschien is het beter om arm te zijn en rijkdom in God te ervaren.” Naomi glimlacht: “Maar wat is arm of rijk? We voelen ons juist superrijk!”
Zichtbare goedheid
In de ondernemingen van Remy en Naomi staat de waarde ‘goedheid’ centraal. Naomi legt uit: “Bij alles wat we doen, werken we vanuit die waarde. Waarom? Omdat de goedheid van God over ons leven is! Zijn goedheid is voor ons áltijd leidend. Die goedheid stralen we ook uit in onze bedrijven. Het gaat niet om ons”, benadrukt ze. “Het gaat erom dat de ander de goedheid van God ervaart – door ons heen.” Een voorbeeld: “Gisteren kwam een cliënt langs om een contract te tekenen. Zo’n getekend contract betekent inkomsten voor ons, hè. De goedheid van God liet mij zien: deze man is in nood. Ik had hem kunnen pushen om dat contract te tekenen, maar dat deed ik niet. Toen hij wegliep, vroeg ik nog of ik voor hem mocht bidden. Hardop zei ik: ‘Heer, doe een wonder voor deze man!’ Dát is goedheid! Ik weet niet hoe het gaat uitwerken, maar dat is ook niet aan mij.”
Remy vult aan: “Goedheid is ook bidden en er zijn voor je medewerkers, stagiairs en klanten. Goedheid heeft grote invloed op hoe we met elkaar omgaan. Goedheid is belangeloos. Dit zal niet iedereen in de business leuk vinden, maar het gaat absoluut niet om geld of succes. De principes van Gods Koninkrijk gelden óók voor zakenmensen”, benadrukt hij. “Er is bij ons ook geen verschil tussen gezin, kerk, werk. We zijn overal hetzelfde. We hebben alles overgegeven aan Hem. Dat maakt ons anders. En dat valt op, bijvoorbeeld bij (seculiere) businessclubs. We doen wat we zeggen en dat heeft altijd een uitwerking.” Naomi vult aan: “We leven wat we zelf coachen. Anderen proeven je barmhartigheid. Mensen komen vandaag de dag vaak hardheid tegen. Barmhartigheid valt dan op. ‘Als je je cijfers maar op orde hebt en je doelen helder’, zeggen andere ondernemers vaak. Nou, ons doel is om elke dag op God te blijven zien – ook als onze cijfers niet op orde zijn.” Er valt een korte stilte. “Zilver en goud hebben we niet, maar wat we hebben, delen we. Want voor ons is de ander altijd belangrijker. De goedheid van God moet door ons heen zichtbaar zijn. Dáár gaat het om.”
Meer lezen? Dit artikel verscheen in Business Contact. Vraag een gratis proefexemplaar aan of neem een een abonnement en ontvang vier keer per jaar Business Contact magazine.
